۱۳۸۸ آبان ۲۱, پنجشنبه

من نمی ترسم اگر عشق سراغم آید

در روز سیزده آبان سال 57 چند نفر از دانش آموزان محله مان(نازی آباد) به سمت دانشگاه تهران رفتند. آنروزها والدین نگران بچه هایشان بودند و مدارس نیز نیمه تعطیل بودند.در جلوی دانشگاه تهران تظاهرات دانش آموزان با دانشجویان گره خورده بود. ماموران پلیس برای متفرق کردن تظاهر کنندگان از گاز اشک آور استفاده کرد و بعد تیراندازی را شروع کرد.سید حسین سید فاطمی در همان ابتدا به شهادت رسید.جنازه اش را رژیم خود دفن کرد و اجازه برگزاری مراسم به خانواده اش را هم نداد و ...
در سیزدهم آبان سال 62 ،معلم جبر و دینی مان؛ آقای حجاریان مطلب فوق را در کلاس 4/1 شهیدستان سید فاطمی تعریف می کرد. و من جمعهء همان هفته برای پیدا کردن قبر سید به بهشت زهرا رفتم.
امسال که سی ا مین سالگرد آن شهیدبا التهاب و اظطراب برگزار می شد و شعارهای عدالت محور آن سالها کم رنگتر و بی رمق تر شده اندبه شعر پوپک نیک طلب فکر می کردم که در سیردهم آبان امسال سروده شده است:
من نمی ترسم اگر عشق سراغم آید
از پس آینه ها چشم وچراغم آید
من نمی ترسم اگر شام سیاهی ماند
بر در شهر همه زاغ وکلاغم آید
من نمی ترسم اگر روی سحر گلگون است
باز با خنده ی گل لاله ی داغم آید
من نمی ترسم اگر بیدل و دیوانه شوم
از تمام دل تنهایی من غم آید
من نمی ترسم اگر دور شوم از بر تو
تا روم باز نگاه تو به باغم آید

۱۳۸۸ آبان ۲۰, چهارشنبه

این عشق نیست جانا،جنگ است و کارزار

انتخاب شب ژانویه یک تاکتیک بود.شبی که مردم اروپا،بطری های شامپانی در دست گرفته ،در هوای سرد ویخ زده ،همدیگر را در بغل گرفته ،می بوسیدند و می خواندند و بعضی از گرمای مشروبی که خورده بودند،لخت شده،یخ های رودخانه راین را شکسته و خود را در آب های یخ زده می افکندند.
ودرست در همان زمان، هزار کیلومتر آن طرف تر،یک آدم شکم گنده ودکا خورده،حلقه شیر گاز را می پیچاند تا پنجاه درصد گاز وین قطع شود و بیست درصد گاز برلن و لندن کاهش یافته، ا لبته با این بهانه که اوکراین بهای گاز خود را نپرداخته است.
استاد باستانی پاریزی پس از بیان مطلب فوق می نویسند :باز ژنرال سرما و مارشال برف به کمک روسها آمد و غربی ها را سرگردان کرد:
تا کی بود بهانه و،تا کی بود عتاب
این عشق نیست جانا،جنگ است و کارزار

۱۳۸۸ آبان ۱۹, سه‌شنبه

ای بهانه ای برای ماندنم

مرحوم حسین منزوی و همسرش قبل از آنکه فرزندشان متولد شود ،نام فرزندشان را انتخاب کرده بودند. و اصلا" فکر نکرده بودند که اگر فرزندشان پسر باشد چه اتفاقی خواهد افتاد.هر دو نام "غزل" را برگزیده بودند.
پدر بزرگش محمد منزوی نیز که از شاعران زمان خود بود، غزلی برای غزل سرود و در ابتدای آن می نویسد:برای غزل که بیش از غزل های پدرش دوستش دارم.
ای عزیز مهربان من غزل / ای فروغ دیدگان من،غزل
ای شقایق،ای اقاقی،ای سمن / ای شکوه گلستان من،غزل
ای پرستوی بهاری،لی نسیم / ای بهار بی خزان من،غزل
ای بهانه ای برای ماندنم / ای تو عمر جاودان من،غزل
درسیاهی شبی که بود وهست / چلچراغ زرنشان من،غزل
ای ستارهء ستاره های من / ای عروس کهکشان من غزل
با تلالو تولد تو،شد /پر ستاره آسمان من،غزل
دیشبم به خواب،حرف می زدی / ای فصیح بی زبان من،غزل
ای تو شعر بهترین وبرترین / شاه بیت خانمان من،غزل
شهد خنده یی به کام من بریز / ای حلاوت دهان من،غزل
عطر بوسه ای به روی من بپاش / ای گل،ای گلابدان من،غزل
سر به سینه ام بنه،زیاده کن / اشتیاق بی کران من،غزل
شادمانه تا ببویم و ببوسمت
تا بگویمت که:جان من،غزل

۱۳۸۸ آبان ۱۷, یکشنبه

ای دلیران وطن آتش خود(دل) تیز کنید

در آذر ماه 1324 شهر تبریز توسط فرقه دموکرات آذربایجان که سید جعفر پیشه وری آنرا اداره می کرد سقوط نمود. پیشه وری که از نمایندگی مجلس محروم شده بود با حمایت سران کاخ کرملین حکومت خودمختار آذربایجان را تاسیس کرد.
بمناسبت این اشغا لگری رهی معیری سرود:
ای دلیران وطن آتش خود(دل) تیز کنید/ ترک سر در سر آزادی تبریز کنید
وگر از آهن و پولاد بود قلعهء خصم / فتح آن قلعه به سر نیزهء خونریز کنید
خاک تبریز دلاویز بود قبلهء ما / سرمهء چشم از آن خاک دلاویز کنید
پیشهء پیشه وری مفسده انگیزی بود / لا جرم چارهء آن مفسده انگیز کنید
گه کند عربده جاوید که این خانهء ماست / زآهنین نیمهء خود چارهء او نیز کنید
خائن سفله ز روباه فرومایه تر است / عرصه را تنگ برآن روبه ناچیز کنید
کم کم آن فتنه نوخیز جهان گیر شود / قضد سرکوبی آن فتنهء نو خیز کنید

۱۳۸۸ آبان ۱۶, شنبه

من آمدم به پیش ات اینک کفن به گردن

زمانی بین امیر محمد مظفر با شجاع الدین در کرمان جنگی سخت درگرفت.شجاع الدین به بم پناه برد و مدتی را در ارگ بم محصور ماند.سرانجام آذوقه و توشه اش رو به پایان رسید. امیر محمد پیام فرستاد در صورت تسلیم شدن به جان ومال و اهل و عیالش ضرری نرساند.شجاع الدین که از عهد امیر مطمئن شد شمشیر و کفنی به گردن آویخته و به خدمت امیر آمد و این شعر را خواند:
من آمدم به پیش ات اینک کفن به گردن
گر می کشی به تیغم ور می زنی به تیرم

۱۳۸۸ آبان ۱۵, جمعه

مگر که مرگ به ما زندگان کند مددی

در یکی از روزهای پنجشنبه سال 1330 استاد رضا ورزنده با سنتورش در باشگاه افسران واقع در خیابان سوم اسفند امتحان داد.که باعث حیرت و شگفتی هیات ارکستر شد. از آن پس در برنامه های مختلف حضوری چشمگیر داشت.
استاد امین الله رشیدی در ادامه در خصوص همشهری کاشانی اش می نویسند:
مدت طولانی از او بی خبر بودم تا اینکه در بهمن 1355 خبر فوت ورزنده را در مجله تماشا خواندم . در حالیکه از چشمانم اشک می بارید سرودم:
چه روزگار غریبی،چه روزگار بدی
مگر که مرگ به ما زندگان کند مددی
چنین که این همه بیگانه ایم و دور از هم
روا بود که به ما باد لعنت ابدی
سکوت و خامشیم کشت اندر این جنگل
کجاست نعرهء شیر اوژنی هرای ددی

گر نکته دان عشقی خوش بشنو این حکایت

پاییز سال 66 بود که مسئول خوابگاه ما را به بلوک چهار برد و یکی از اتاق ها را به ما چهار نفر سپرد.اتاق چهار تخت وکمد و دارای حمام و دستشویی بود. یک نفرمان از روستای خور بیابانک نائین و سه نفر دیگرمان تهرانی بودیم.
اما همسایه کناری مان عبارت بودند: از علی صبحدل،علی گلشنی،حسین رضایی و جمشیدی.
سالهای زیادی از آنروز می گذرد و همه همکلاسی ها صاحب شغل و زندگی شده اند. وقتی دیروز(چهادهم آبان 1388) خبر درگذشت استاد حسین صبحدل،موذن پیشکسوت و استاد قران را شنیدم؛ بیاد فرزندش علی افتادم که در دروس انگلیسی و عربی شاگرد ممتاز کلاس بود و فکر می کردیم که او نیز پس از تحصیل به یکی از سازمانها و ادارات خاص وارد می شود ولی با پیشنهاد پدر ش شغل معلمی را برگزید.
او بهمراه پدرش همیشه در سخنرانی های دکتر سروش در مسجد امام صادق(ع) شرکت می کرد و ما تشنگان حقیقت، نظریات دکتر را از او می شنیدیم.
یکبار هر دو نفرشان را در مراسم احیاء شب قدر مسجد عیسی خان وزیر در ابتدا دههء هفتاد دیدم. هر دو از مشتاقان پر و پا قرص جلسات دکتر سروش بودند. وقتی در حیاط مسجد از حوض وضو می گرفتم مرحوم حسین صبحدل هم داشت وضو می گرفت تا به سخنرانی دکتر برسد. استاد صبحدل علاوه بر قاری ممتاز قران بودن و موذن بی همتا بودن ،روشنفکر زمانه خود نیز بود.و این نکته ای بود که روز گذشته در مراسم مسجد ا لمهدی (عج) مجیدیه جنوبی فراموش شده بود.
زان یار دلنوازم شکری است با شکایت
گر نکته دان عشقی خوش بشنو این حکایت
بی مزد بود و منت هر خدمتی که کردم
یا رب مباد کس را مخدوم بی عنایت
هر چند بردی آبم روی از درت نتابم
جور از حبیب خوش تر کز مدعی رعایت