۱۳۸۹ مهر ۱۶, جمعه

بر دار آسمان ،گنجشک ها را ،ندیده بگیرم !

روستائی بنام تل با فرزند نوجوانش از کوهستان به شهر می آید،در میدان شهر،کلاه حاکم را بر روی چوبی قرار داده تا هر کس که از آنجا عبور می کند به کلاه احترام بگذارد.تل بی توجه نبود ولی چون نمی خواست از کنار کلاه گذشت.
روزی گسلر حاکم منطقه از بی توجهی روستائی با خبر شد،دستور داد برای تنبیه او و سایرین ،تل بایستی یک سیب را روی سر پسر خود بگذارد و آن را با تیر و کمان بزند.
روز موعود فرا رسید و تل یک تیر هم، پنهانی در آستین خود قرار داد.او با تیر اول ،سیب را را روی سر پسرش هدف قرار دادو آنرا زد. جمعیت و گسلر به تشویق او پرداختند ولی حاکم او را خواست و پرسید:من متوجه شدم که تو تیر دومی را نیز پنهان کردی،دلیل آنرا نیز بگو؟ تل گفت:تصمیم داشتم اگر تیر اول به خطا رفت ،با تیر دوم قلب ترا سوراخ کنم!و....”
وقتی داستان ویلهلم تل را شیللر بیان می کند،تصریح می کند که:"بنائی که با دست بر پا شود،با دست هم می توان سر نگونش کرد،اما پناهگاه آزادی آنجاست که با دست خداوندی بر پا شده است. چنانکه در سرودهء پوپک نیک طلب می خوانیم:
ای دشنه ی تنهایی من
در زخمه ی خاموش فریاد
عشق را
این گونه آشکارا
در سمفونی باران
پنهان مکن !
وخویشتن خویش
درخوابگاه خلوت خیال
میفکن !
من دیده ام
در آفتاب نگاهت
شب را
تنیده به ماه
در گوشه ی گونه گاهت
رد پای اشک را
آمیخته به مهتاب
ای دشنه ی تنهایی من
باور نمی کنم
برای دیدن تو
باید ستاره های بی شمار را
نشمارم !
وبر دار آسمان
گنجشک ها را
ندیده بگیرم !

خوشا ایران زمین،تا بود،مهد علم و عرفان بود

وقتی رژیم پهلوی اول ،دکترین ملی گرایی را در مقابل پان عربیسم قرار داد ،تصمیم به بازسازی چهره های ملی ایران گرفت.
در سال 1314 بنای با شکوه مزار ابوالقاسم فردوسی افتتاح شد و همچنین به مناسبت هزاره حکیم طوس جشنی در آرامگاه او برگزار شد که از شاعران و نویسندگان دعوت شد تا آثار خود را به مراسم ارسال دارند. سید محمد حسین شهریار جوان شعر زیر را به همان مناسبت سرودند:
سخن، آیینه ی غیبی است اسرار نهانی را / سخنور در زمین ،ماند سروش آسمانی را
نیرزد-گوید:این زندان گیتی زندگانی را / به مرگ خویش چون یابد حیات جاودانی را
زهی مردی که بختش تا جهان باشد جوان باشد / خوشا مرگی که خوش تر از حیات جاودان باشد
به هنگامی که نادانی به گیتی حکمفرما بود / تمدن در جهان هم خوابه ی سیمرغ و عنقا بود
در ایران کیش زردشت آفتاب عالم آرا بود / همای فتح و نصرت هم عنان پرچم ما بود
ز بام قصر دارا سر زدی خورشید دانایی / وز او تابیده در آفاق انوار توانایی
جهان را تا جهانیان بود،زنده نام ایران بود / خوشا ایران زمین،تا بود،مهد علم و عرفان بود
ز سرو و سوسن دانش یکی زیبا گلستان بود / هزار آوای این گلشن هزاران در هزاران بود
جمال گلبنا نش مایه ی اقبال و پیروزی / نوای دلپذیر بلبلانش دانش آموزی

۱۳۸۹ مهر ۱۵, پنجشنبه

پدر ای مایهء آسایش من

پدر بزرگ مرحوم بیژن ترقی –حاج شیخ باقر کتابفروش-از اولین ناشران زمان ناصرالدین شاه قاجار بود.پدر ایشان –محمد علی ترقی-نیز موسس انتشارات خیام بودند که در سال 1360 از دنیا رفتند.
استاد ترقی در فوت پدرشان شعر زیر را سرودند:
پدر ای مایهء آسایش من / بازویت بالش آرامش من
تا ترا برف زمان بر سر ریخت / شادی و کودکی از من بگریخت
چه شد آن طاقت و برنائی تو / قدرت و نیروی بینائی تو
چه شد آوای سحر گاهی تو / آن سحر خیزی و آگاهی تو
این گهرها که به کف دارم من / از تو ای کان شرف دارم من

۱۳۸۹ مهر ۱۴, چهارشنبه

به همین مصحف قاچاق قسم باید خورد

سید ابوالحسن حایری زاده یزدی ،پس از شهریور 1320 وارد مسائل سیاسی شد.
او دو دوره از یزد،یک دوره از سبزوار و دو دوره از تهران به نمایندگی مجلس شورای ملی انتخاب شد.
زمانی حایری زاده قرانی را که متعلق به خاندان عبدالرضا خان یزدی و به خط تبریزی بوده است را به تهران می آورد و آنرا به کارپرداز مجلس(ارباب کیخسرو شاهرخ) می سپارد،تا مجلس آنرا بخرد.مجلس به این موضوع نمی پردازد ولی نمایندگان در مراسم های تحلیف با همان قران سوگند می خوردند.
حسین نواب یزدی شعر زیر را گفت:
حائری زاده که قران خوانین را برد / شد به تهران و به کیخسرو گبرش بسپرد
گفت با خیل وکیلان که پی حفظ وطن / به همین مصحف قاچاق قسم باید خورد

۱۳۸۹ مهر ۱۱, یکشنبه

زود باش از غصه ما را وارهان


استاد بیژن ترقی موسیقیدان وترانه سرای معاصر ،وقتی در سال 1356 فرزندانش را جهت ادامه تحصیل به امریکا می بردو آنها را به دانشگاه و مدارس شبانه روزی می سپارد و آنگاه به ایران مراجعت می نماید.در همان سال نامه ای برای پسرش که به دانشکده دندان پزشکی رفته بود می نویسد و در خاتمه شعر زیر را می نویسد:
تا تو در طب دکتر دندان شوی / اوستاد دارو و درمان شوی
نیست یک دندان پدر را در دهان / زود باش از غصه ما را وارهان

برای دیدن حسن حسینی،باید گنجشک ها راببنیم!


"نخستین دیدار با سید حسن حسینی در سال 1362 در حوزه هنری و به مدد قیصر امین پور شکل گرفت و البته من پیش از آن سید را با رباعیات متفاوت،حماسی و نوآفرینش می شناختم.همان روز دریافتم که علمدار حلقهء شعر حوزه هم اوست."
مهندس محمر رضا عبدالملکیان در ادامه این شعر را می سراید:
حالا که آمده ای
هیچ کدام باور نمی کنیم
که برای دیدن حسن حسینی
باید گنجشک ها را ببینیم!

۱۳۸۹ مهر ۹, جمعه

خوشا تنهای تنها با خداوند


استاد باستانی پاریزی در مقاله سنگ نبشته سنگ انداز"می نویسند:
"ده بیست سال،بچه ها،در کافه های پاریس و مونیخ و لندن و امریکا هی نشستند و آبجو تگرگی سر کشیدند و در روابط علت و معلولی و زیر ساز و روساز اجتماع صحبت کردند و نقشه ها چیدند که چگونه در دژ تسخیر ناپذیر "جزیره ثبات" رخنه کنند.اما پیر مرد سه ماه در پاریس رفت و از خانه بیرون نیامد و شانزه لیزه را اصلا" ندید،اما با یک نهیب عاشورا کن فیکون کرد و همان بچه ها را برخر مراد نشانید."
و چه زیبا پوپک نیک طلب می گوید:
خوشا بی بال وپر پرواز کردن
کتاب زندگی را باز کردن
خوشا تنهای تنها با خداوند
حدیث عشق را آعاز کردن