۱۳۸۹ آبان ۱۴, جمعه

از چه باشی ز بیگانه دلخوش

دو سال وچند ماهی که مرحوم مصدق بر مسند نخست وزیری تکیه زد از پر افتخارترین روزهای ملت ایران است.مصدق با روی باز به همهء احزاب اجازه فعالیت می داد ،حتی احزاب دربار و توده ای که در آن مدت کوتاه درصدد آشوب و اختلال در نظم کشور بودند.
مرحوم حیدر رقابی ترانه سرای "مرا ببوس" در زمانی که مصدق دچار فشارهای سیاسی مخالفین شده بود،روزی در محفل طرفداران مصدق فریادزد:
باز هم توده ای دق کند دق / باز هم زنده باد دکتر مصدق
از چه باشی ز بیگانه دلخوش / مرگ بر پرچم داس و چکش

ای کاش لبخند تو مادر

یک روز پسرم از سرویس مدرسه جا ماند،مجبور شدم در هوای سرد بارانی با چند بار تعویض تاکسی او را به مدرسه برسانم.وقتی به خانه رسیدم کاملا" خیس و خسته شده بودم.
خانم مهری ماهوتی درباره سرودن اولین شعرشان چنین ادامه می دهند:
از شدت خستگی ،در اتاقم نشستم و شعر مادر را سرودم:
ای آسمان سینهء من
محتاج مهتاب نگاهت
روشن شده قلبم همیشه
با چشم های مثل ماهت
**
صدها ستاره می نشیند
شب ها به روی دامن تو
شب بوی زیبا عطر خود را
می گیرد از پیراهن تو
**
ای کاش لبخند تو مادر
هر روز سبز و تازه باشد
مثل نوازش های دستت
شیرین و بی اندازه باشد
**
این ابرهای غصه ای کاش
فکر سفر بودند مادر
تا ماه چشمت خانه ای داشت
در آسمانی با صفاتر


۱۳۸۹ آبان ۱۳, پنجشنبه

گربه کش می رود ز روغنها

استاد محمد قهرمان می نویسد:
اخوان ثالت پس از گرفتن دیپلم به تهران آمد.مدتی در یکی از دستگاههای فرهنگی مشغول به کار شد.سپس در پلشت به تدریس پرداخت.بعد به کریم آباد ورامین رفت که معلم و مدیر دبستان بود.در اواخر اسفند 1328 چند روزی را مهمانش در کریم آباد بودم و چون به طنز علاقمند بودم ، بعد از خداحافظی در کنار جادهء کریم آباد ورامین قطعه زیر را سرودم:
تاجری داشت همسری زیبا / نوکری هرزه نیز بود او را
کم کمک این جوانک نایاب / سر نخ داد با زن ارباب
داشت یک روز بوسه بر می چید / از لب زن،که تاجر او را دید
بوسه خورد و نکرد نامردی / گفت ارباب را به خونسردی
گربه کش می رود ز روغنها / زنتان بو کند دهان مرا


والله که شهر بی تو مرا حبس می شود

دوست خوبم ،دکتر ایوبی که در دانشگاه امام صادق(ع) از همقطارانمان بود.در ضمیمهء فرهنگی دوازدهم آبان ماه امسال مطلبی در خصوص احیای مقبره شمس تبریزی در خوی و برگزاری جشنواره شمس در اواسط آبانماه سال 86 را قلمی فرموده اند.زحمات فرهنگی ایشان ماجور درگاه رب العالمین باد.اما نمی دانم چرا پس از خواندن مطلب ایشان،دیدم که روح،معنویت وعشق که مهمترین پیام شمس بود در مقاله وجود ندارد و بیاد برخی از دوستان افتادم که در کنج ... و یا در قربت اسیر شده اند. تفالی به دیوان شمس زدم و شعر زیر آمد:
بنمای رخ که باغ و گلستانم آرزوست / بگشای لب که قند فراوانم آرزوست
ای
آفتاب رخ بنما از نقاب ابر / کان چهره مشعشع تابانم آرزوست
بشنیدم از هوای تو آواز طبل باز / باز آمدم که ساعد سلطانم آرزوست
گفتی ز ناز بیش مرنجان مرا برو / آن گفتنت که بیش مرنجانم آرزوست
وان لب گزیدنت که برو شه بخانه هست / وان ناز کبر و تندی دربانم آرزوست
این نان وآب چرخ چو سیلیست بیوفا / من ماهی و نهنگم و عمانم آرزوست
یعقوب وار وا اسفا همی زنم / دیدار خوب یوسف کنعانم آرزوست
والله که شهر بی تو مرا حبس می شود / آوارگی بکوه بیابانم آرزوست
زین همرهان سست عناصر دلم گرفت / شیر خدا و رستم دستانم آرزوست
دی شیخ با چراغ همی گشت گرد شهر / کز دیو ودد ملولم و انسانم آرزوست
گفتند یافت می نشود جسته ایم ما / گفت آنکه یافت می نشود آنم آرزوست

۱۳۸۹ آبان ۱۲, چهارشنبه

بهر ما بهتر از او پیدا کن

در بحبوحهء جنگ جهانی دوم ،منشی مدیر کل جیره بندی کالاهای اساسی ،مقدار زیادی کوپن دزدید و دستگیر شد اما دو روز بعد با قرار وثیقه آزاد شد.یکی از شعرا در روزنامه بابا شمل قطعه ای سرود و گفت که:این خانم منشی زن سالخورده ای است و بخاطر رخ زیبایش آزاد نشده است.
مرحوم رهی معیری در پاسخ به شعر روزنامه بابا شمل شعر زیر را سرود:
ای که شیخ الشعرایی ما را / شاعر نغمه سرائی ما را
من نگفتم که هلن یار من است / یا هلن شمع شب تار من است
یا بود بر دل من داغ هلن / یا منم زاغچهء باغ هلن
گفتم این رند سیه گیسو کیست / وین سیه نامهء مشکین مو کیست
که چنین راه به دلها دارد / در دل پیر و جوان جا دارد
که مراد وکلا می باشد / عبد او عبده ما می باشد
در پی حسن خدادادی او / همه کوشند به آزادی او
سال او گر زچهل افزون است / زچه رو لیلی هر مجنون است
دورهء حسنش اگر طی شده است / فرگسن از چه خر او شده است
ور تو ای یار پسندیدهء ما / واقف این دل غمدیدهء ما
واقف راز مگو می باشی / آگه از پیری او می باشی
لاجرم دست کرم بالا کن / بهر ما بهتر از او پیدا کن

۱۳۸۹ آبان ۱۱, سه‌شنبه

سهراب ،باید در روزهای رفته به یاد بماند

یکی از فرماندهان آموزشی دوران جنگ برای مشاوره نزد همکارم_مجتبی_ آمد. وقتی از اتاق خارج شد ،دوستم گفت :سختی ها و اذیت هایی که به بچه های رزمنده آنموقع می داد،حالا دارد جواب پس می دهد.ولی من با نظرش کاملا" مخالف شدم! به او گفتم : آیا شهید رجایی خالص و بی ریا نبود؟ راستی اگر امروز او بود،جزء کدامیک از گروه ها قرار می گرفت؟
چند دقیقه ای بحث کردیم و سرانجام موافقت کردکه آن دوران یکی از بهترین دوران زندگی اش بوده است.سپس شعر پوپک نیک طلب را برایش خواندم که:

سهراب را به سراب
نیازی نیست
آب می طلبد آب
دریای آتش سر برده
در کام زندگی
وعطش سیراب نمی شود
با درد روزگار
دل های گویری را تشنگی فرو ننشاند
قطره ای باران
سیل باید برد
به بیابان خفتگان
باید
در تبسم آوازهای خفته
بخواند
سهراب
آن زخم خورده تاریکی
باید
در روزهای رفته
به یاد بماند
خورشید بی بدیل تماشایی
باید
با باوری شکفته
بداند
اندیشه ی سترگ اهورایی !




کی بسته شود سخت بدین سست سوالی

استاد باستانی پاریزی درباره مصاحبه با جمالزاده می نویسند:
مصاحبه با استاد،کاری از نوع "سهل"و"ممتنع" است.سهل است؛چون ایشان با روی باز و بی دریغ فورا"آدم را می پذیرد و ممتنع است؛از این جهت که بلافاصله شروع به صحبت می کند و کاری به سوال طرف ندارند. آدم را به یاد امام فخر رازی می اندازد؛به دلیل اینکه امام فخر آنچه را مورد شک وتردید بود در کمال صلابت می گفت و در پاسخ به لیت و لعل می گذراند و آدم یک مرتبه متوجه می شد که بجای آنکه از تردید خارج شود،شک تازه ای در او راه یافته است.به قول ناصر خسرو:
بس حلق گشاده به خرافات و محالات
کی بسته شود سخت بدین سست سوالی