حیف از آن دستانسرا کز دست شد

مرتضی محجوبی (1279-1344 )از موسیقی دانان خوب معاصر، با ساختن آهنگهای بسیارمتنوع، شهرت زیادی در زمان خود بدست آورد. او در نواختن پیانو استاد عصر خود بود و امرار معاش خود را از طریق معلمی فرزندان ثروتمندان ویا نوازندگی در مراسمها و مهمانی های اشراف بدست می آورد.

نواب صفا نقل می کنند؛وقتی خبر درگذشت او رادر نوروز1344 شنیدند، در رثای مردی که یک عمر فقط با پیانو زندگی کرد سرود:

شمع جان مرتضی خاموش شد / در فلک با زهره هم آغوش شد

مرتضی رفت و هنر افسرده ماند / گلبن باغ هنر پژمرده ماند

مرتضی چون غنچه ئی خاموش بود / لیک همچون می سراپا جوش بود

قلب پر مهری دلی بی کینه داشت / آتشی سوزان درون سینه داشت

آری آری بود آن معنای گنج / دوستی یکدل ولیکن زودرنج

مرتضی را پنجه سحرآمیز بود / نغمه اشچون باده شور انگیز بود

بود هر آهنگ آن استاد راه / دشتی و افشاری و شور و سه گاه

نالهء دل بود هر آهنگ او / نیست در کار هنر همسنگ او

او ندای مولوی را می شناخت / چون نوای نی کس آهنگی نساخت

هستی او همچنان افسانه بود / گوئی از روز ازل دیوانه بود

ای بسا شبها که از هجران نخفت / داغ عشق خویش را با کس نگفت

آری آن استاد فرد کاردان / رفت بی ما چون درای کاروان

از نگاه گرم ساقی مست شد / حیف از آن دستانسرا کز دست شد

من چه "ویم؟خوبتر از خوب بود / راستی را مرتضی محجوب بود

مرتضی سر پنجه ئی خلاق داشت / او هنر را همره اخلاق داشت

دیگر او را جانشینی نیست نیست / پنجهء سحر آفرینی نیست نیست

مرتضی را زندگی غمنامه گشت در عزایش اشکریزان خامه گشت
...
خاطرات نواب صفا/ص233