جهان به زیر پر شعر خویش بگرفتی

استاد بهاالدین خرمشاهی در روزنامه عصر آزادگان خاطره زیر را در مورد بیژن جلالی نقل می کند:
یک روز تابستان بهمراه عده ای از خواص یاران در همان حیاط ماهی نشان و گربه نشین بر سر یک میز نشستیم.سپس شعری را که در باره او سروده بودم را آماده کردم و به جلالی گفتم:در مدح آدم همواری مثل شما نمی توان شعر ناهموار گفت فقط محض اختلاط .لبخند همیشگی دلنوازش تشجیعم کرد که شعر اخوانی را بخوانم:
خدای حفظ کند بیژن جلالی را
که اعتبار دگر داد شعر عالی را
پس از فروغ وسپهری جهان چه خالی بود
جلالی آمد و پر کرد جای خالی را
ز سبک هندی ورندی در او نشانی نیست
فقط به طرز خودش گفت شعر حالی را
چو آتشی که نگنجد به زیر خاکستر
به روی جلد ببین روز پرتغالی را
ز بس که همدل و همزلف و همقیافه شدند
تمیز کس ندهد فانی و جلالی را
جهان به زیر پر شعر خویش بگرفتی
بمان وقدر بدان این شکسته بالی را(تهران شهریور 1373)
......
روزنامه عصر آزادگان/12/12/78 /ش121