شاه عباس صفوی برای جلب افکار عمومی مدام از شاعران و مورخان می خواست تا از خصایل اخلاقی اش مثل مهربانی و مردم دوستی و عدالت و عاشق اهل البیت بودن او بسرایند و بنویسند تا مردم بهتر از او اطاعت کنند.
زمانی سلطان صفوی احساس کرد که شاعران آنچنانکه او می خواهد در وصف بزرگی و عظمت او شعر نمی سرایند لذا عده ای از آنان را به زندان انداخت و عده ای را کشت.کسوتی یزدی که بیرحمی و قساوت شاه را مشاهده نمود شعر زیر را در هجو او سرود:
شاها ز خانه از پی آزار شاعران
بیرون میا که شهرهء ایام می شوی
ما هجو می کنیم و تو ایذا چه فایده
ما کشته می شویم و تو بد نام می شوی
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر